Twan van Schijndel
‘Loosbroek voelt als thuis, er mag veel, er kan veel, maar niks moet’
Bij Twan (48) draait alles om gezelligheid. Deze vrolijke chaoot is op zijn best met mensen om zich heen. Geboren en getogen in Loosbroek, vader van Veerle (16) en Silke (13), en samenwonend met Kimmy en haar kinderen Fenne (18) en Just (15), geniet hij volop van het leven.
JEUGD IN LOOSBROEK
“Tot mijn achtste woonde ik in de Molenhoeven, op de plek waar Francien Lunenburg lang gewoond heeft. Dat zag er toen heel anders uit. Waar nu de tennisbanen van Wim Heerkens liggen, stonden vroeger de varkensstallen. Een mooie tijd was dat, zeker als er concerten waren in de tent bij Lunenburg, zoals Doe Maar of Normaal. Mijn zus Angela en ik vonden het geweldig om te zien wat daar allemaal gebeurde.” Nog gezelliger werd het toen het gezin naar ‘de hei’ verhuisde. “Tijdens de verbouwing woonden we tijdelijk bij ome Tonny. Met vijf kinderen extra was dat een gezellige boel. We waren altijd buiten: voetballen, vissen en in de winter ijshockeyen, met de jeugd uit de hei en soms wat overmoedige vaders. We hielpen ook regelmatig op de boerderij – al zag ons pap dat misschien meer als ‘in de weg lopen’,” vertelt hij met een lach.
VAN BOERENZOON NAAR TAXATEUR
Als puber wist Twan precies wat hij wilde: boer worden én chauffeur, net als zijn vader. “Maar helaas kreeg ik al snel last van mijn rug. ‘Jij kunt beter wat gaan leren,’ werd gezegd. Misschien was makelaar iets voor mij, want ik hou van praten met mensen. Dat advies heb ik toch maar opgevolgd. Ik heb ook nog leraar of piloot overwogen, maar achteraf zit ik toch liever achterin het vliegtuig,” lacht Twan. Na zijn studie ging Twan aan de slag bij een makelaarskantoor, maar al snel dacht hij: dit kan ik beter zelf. “Dus ben ik voor mezelf begonnen. Toch bleef die droom van het chauffeuren knagen. Toen de huizenmarkt in 2008 inzakte, kroop ik weer achter het stuur van de vrachtwagen. Maar mijn rug bleef opspelen en de markt trok weer aan, dus koos ik uiteindelijk definitief voor taxeren. Dat geeft me net wat meer vrijheid dan makelaardij en je hoeft niks echt te ‘verkopen’ – dat past beter bij me.”
GEZELLIGHEID EN ONDERNEMEN
Samen met Kimmy runt Twan hun taxatiebureau vanuit huis. “Dat bevalt goed, al mis ik soms collega’s om lekker slap mee te ouwehoeren. Daarom drink ik elke vrijdagmiddag, vaste prik, koffie met Niels van Schijndel, die ook veel thuiswerkt. Vroeger ging ik te voet, maar nu hij naar de andere kant van het dorp is verhuisd, wordt het tijd dat hij me een koffiefiets cadeau doet,” grapt Twan. Maar die gezelligheid beperkt zich niet tot de vrijdagmiddag. “Kimmy en ik zijn allebei sociale dieren. We ondernemen graag dingen, samen, met ons gezin, maar ook met familie en vrienden. Ik voetbal bij SCL, volg tennisles, zit bij twee kaartclubjes en heb een seizoenkaart van PSV. Niet dat ik alle spelers ken, maar gezellig is het wel.” ‘Loosbroek voelt als thuis, er mag veel, er kan veel, maar niks moet’
LOOSBROEK EN DE STAD
Loosbroek voelt als thuis. “Ik heb hier fijne contacten en geniet van evenementen als de Slimste Mens, het Stratentoernooi en de Meerkampdag. Er mag veel, er kan veel, maar niks moet. Dat dorpse vind ik mooi. Maar ik ben ook een stadsmens. We gaan regelmatig naar Den Bosch of Amsterdam en doen graag stedentrips door Europa. Ik ben geïnteresseerd in architectuur en hou van de reuring in een stad.” Ook met de kinderen trekt Twan er graag op uit. “Samen door de stad struinen, lekker eten en vooral luisteren naar hun verhalen. Hun humor, hun puberale zuchten – ik kan er echt om lachen. Het is mooi om te zien hoe ze hun eigen weg vinden en opgroeien tot fijne mensen. Ik ben trots op ze.”
DROMEN VOOR DE TOEKOMST?
“Nee, eigenlijk niet. Als ik ergens van droom, ga ik het meestal gewoon doen. De enige wens die ik heb, is op vrijdag een groter stuk chocolade bij de koffie. En dat we gezond blijven en kunnen blijven genieten van het leven – het liefst met een zonnetje op mijn gezicht.”
Tekst: Cindy van Haaren | Foto: Maddelon Dekkers